woensdag 30 oktober 2013

Who By Fire - Avalanche Quartet

Who By Fire (Leonard Cohen)

And who by fire, who by water,
Who in the sunshine, who in the night time,
Who by high ordeal, who by common trial,

Who in your merry merry month of may,
Who by very slow decay,
And who shall I say is calling?

And who in her lonely slip, who by barbiturate,
Who in these realms of love, who by something blunt,
And who by avalanche, who by powder,
Who for his greed, who for his hunger,
And who shall I say is calling?

And who by brave assent, who by accident,
Who in solitude, who in this mirror,
Who by his lady's command, who by his own hand,
Who in mortal chains, who in power,
And who shall I say is calling?



LINKJE:


Henk Hofstede ontmoette Leonard Cohen in 1998 en de grote zanger vroeg hem of de Nits beschikbaar waren om mee op tournee te gaan als zijn band. Wegens verplichtingen moest Hofstede het bijzondere aanbod met pijn in zijn hart afslaan. Een paar jaar later zette hij een filmproject op met de Finse regisseur Seppo Pietikainen. Ze filmden hun reis naar Hydra, het eiland waar Cohen zijn eerste liedjes schreef. In 2003 maakte Henk Hofstede de cd ‘Yesterday’s tomorrow’, dat samen met het gelijknamige boek van schrijver Marc Hendrickx uitgebracht werd. Het album bevatte negen songs van Leonard Cohen en een eigen compositie, over de trip naar Hydra. De band waarmee Henk Hofstede de cd opnam, werd het Avalanche Quartet en sinds 2006 treedt de groep op met het repertoire van de Canadese songwriter en troubadour.
Schrijver Thomas Verbogt behoort tot de grootste Avalanche-fans: “Als een ander dan Leonard Cohen een lied van Leonard Cohen zingt, denk ik bijna altijd met enige weemoed aan de maker zelf. Er zijn uitzonderingen, ik denk dan aan de eerste keer dat ik het Avalanche Quartet hoorde. Die avond kon ik me nauwelijks bewegen, zo wilde ik luisteren. Ik denk dat ze van het werk van Leonard Cohen een gebeurtenis maken, ja, dat is het, een gebeurtenis waarin ze de betekenis van zijn poëzie opnieuw karakteristiek maken, mysterieus en monter tegelijkertijd.”
zang en gitaar: Henk Hofstede (Nits) • zang en gitaar: Marjolein van der Klauw (Powderblue) • toetsen en gitaar: Pim Kops (De Dijk) • contrabas: Arwen Linnemann (ex-Nits)  

zondag 27 oktober 2013

Lamento Di Arianna - Monteverdi

The Sweetest Daredevil





We made it! She made it! On her own, like a little capricorn she climbed rocks and walked the lines, even unto our Altar near the so called 'Moederberg'. I haven't been there since the end of July, the moment that I left the island for picking up our Chi-puppy Emma in The Netherlands. In the meanwhile she has been on Saint Martin for almost two months now. 

So every time we visited d'Anse Marcel and noticed that we were still not able to walk on and continue the path due to Emma's inexperience and young age, I felt a bit sad. I missed the hiking, I missed looking for sea gifts, I missed the body exercise.

But today it was 'Daredevil's Day': 
We witnessed Emma having her very first hike-experience. And the good news is: Emma loved it. All signs indicated a happy Chi with an obvious goal: go and climb. 

No further explination needed to express our joy and happiness! Emma our Daredevil Princess! 

























zaterdag 26 oktober 2013

The Shell - Molly Drake



The Shell - Molly Drake

Living grows round us like a skin
To shut away the outer desolation 
For if we clearly mark the furthest deep

We should be dead long years before the grave.

But turning around within the homely shell
Of worry, discontent, and narrow joy
We grow and flourish
And rarely see the outside dark
That would confound our eyes.

Some break the shell.

I think that there are those
Who push their fingers through
The brittle walls
And make a hole.
And through this cruel slit
Stare out across the cinders of the world
With naked eyes.
They look both out and in
Knowing themselves
And too much else besides.



A Skin Too Few - Nick Drake




When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done.

When the day is done
Hope so much your race will be all run
Then you find you jumped the gun
Have to go back where you began
When the day is done.

When the night is cold
Some get by but some get old
Just to show life's not made of gold
When the night is cold.

When the bird has flown
Got no-one to call your own
Got no place to call your home
When the bird has flown.

When the game's been fought 
You speed the ball across the court
Lost much sooner than you would have thought
Now the game's been fought.

When the party's through
Seems so very sad for you
Didn't do the things you meant to do
Now there's no time to start anew
Now the party's through.

When the day is done
Down to earth then sinks the sun
Along with everything that was lost and won
When the day is done.



Baie Lucas, kinesthetisch

Vandaag Baie Lucas in drie modaliteiten ervaren, waarbij naast het auditieve en visuele aspect extra aandacht werd ingeruimd voor het kinesthetisch waarnemen.
  • Hoe voelt een levende sanddollar in je hand?
  • Hoe voelt een levende zee-egel in je hand?
  • Hoe beweegt een krab zich in een queen conch als je deze tussen je vingers houdt?
Leuke ervaringen! De levende sanddollar in mijn handpalm voelde als een golvende compacte klomp deeg. De golfbeweging lijkt op een ademhaling die zich blijft herhalen. Vooral het gewicht van het dier is opmerkelijk. Dit in tegenstelling tot de vederlichte skeletten die ik al wél eerder in mijn hand hield aan zee. 

Dan de huge zee-egel. Met enige terughoudendheid nam ik 'm over van Clyde die 'm op zijn beurt van Bonnie kreeg. Die terughoudendheid werd ingegeven door een bericht dat ik ooit ergens opving over een zee-egelsoort dat dodelijke steken geeft. Eén met een rode gloed, herinnerde ik me vaag. Een beetje het klok-klepel verhaal. Geen steek. Ik leef! uitgaande van Descartes: 'Ik type, dus ik ben'.

Anyway, ben een voelende ervaring rijker. En dat aan Baie Lucas, op steenworp afstand van ons huis. 

Dit voelt levend







Skeletten van zee-egel (niet levend)




 Baie Lucas, stil levend




Emma, springlevend



Geëtaleerd, niet levend



  Hedy leeft in droomland





maandag 21 oktober 2013

Watersprout




Martine van 't Laar captured this awe-inspiring waterspout on Saturday, at 5:26pm in Guana Bay/Gibbs Bay. Several other people also captured the spout which Van 't Laar said was accompanied by a "deafening thunder clap that almost wiped me of my feet." It dissipated soon thereafter.

Half year till a year ago Niels and I saw a watersprout at Baie Prunes. It dissipated in time, otherwise we should have left quickly. Yesterday Martine was able to capture this one. 

Today we had another day with torrential rain and thunderstorms. The pelicans were not scared at all of this weather. In fact, on the contrary, they were diving like crazy to catch some fish. 

Pelican movies, 21 october 2013

video


video

Gunslingers, One Love

zondag 20 oktober 2013

Baie Lucas en de drie Musketiers


Vandaag na het voeden van de ezels in d'Anse Marcel, zijn we noodgedwongen teruggereden richting huis. Bij het begin van onze hike-route hield de ons bekende roedel wilde honden zich namelijk opnieuw op. Bewapend met machete en stokken is het voor onszelf geen probleem de clan te passeren, maar in het bijzijn van Emma vonden we dit een minder geruststellend idee. De roedel dwong ons tot het bijstellen van onze plannen.

Zoals het gaat in het leven, waar de ene deur zich sluit, openen zich weer andere deuren: We besloten 'Baie Lucas' te bezoeken, waarvan 'Coralita Beach' deel uitmaakt. Opmerkelijk genoeg was het nooit eerder gekomen van een bezoek aan dit mooie verlaten strand. Een vredig, rustig stuk strand dat vooral bezocht wordt door families die wonen rondom Oyster Pond area. Het zand is er fijn, het strand is er breed en vlak met hier en daar palmbomen en rotsen. De plek geeft een mooi uitzicht op de buureilanden St. Barths en Tintamare. Je vindt er geen strandbarren of restaurants. Lokalen die er komen, nemen hun eigen koelboxen en barbecues mee voor het ontspannen vieren van het weekend. Dat vieren vindt vooral plaats nabij het 'schelpenstrandje'. De rest van Baie Lucas ligt er stil er vredig bij. Vanaf het 'schelpenstrandje' kun je wadend door het water naar twee miniatuur eilandjes lopen. Het water komt bij dit 'wadlopen' tot aan de bovenbenen. Het dragen van waterschoenen is geen overbodige luxe, met het oog op de vele zee-egels die er leven. 

Op de terugweg naar huis - bepakt met een paar heel fraaie seagifts die ik er vond (foto's volgen een separaat) -, reden we Jack en Corry met hun hondjes Jetje (Chihuahua) en Max (Pincer) tegemoet. Emma had nog niet eerder kennis gemaakt met deze twee eiland-viervoetertjes. In de remmen, Emma aan de lijn en uitstappen dus! 

Jetje en Max genoten zichtbaar van de kennismaking na hun stranddag, maar Emma moest in aanvang weinig hebben van het duo. Nadat met enig geluld het ijs gebroken werd, kon afscheid worden genomen als BFF's (Best Friends Forever). Deze drie musketiers gaan elkaar vaker zien, dat is duidelijk. Max bleek bijzonder gecharmeerd van onze Emma. En voor pups hoeven we niet bang te zijn, want Max is 'geholpen', zoals dat in de volksmond wordt genoemd. Wat je helpen noemt. Tegen de achtergrond van zijn hofmakerij na zonsondergang, kan ik bijna niet anders dan concluderen dat Max hier zelf genuanceerder ideeën over heeft.