zondag 29 september 2013

Genodigd


Deinen

Mijn steen als schommelstoel
in een tuin van heel veel blauw
waar stenen bomen ritselen  
thuis geven aan mij en jou. 

Waar ik soezend droom van ontwaken
door een zachte golf gewekt
over gast zijn aan een tafel
die voor ons lustig is gedekt.


Hedy




Voor Papa

ZEE

Ik wil alleen zijn met de zee,
ik wil alleen zijn met het strand,
ik wil mijn ziel wat laten varen,
niet mijn lijf en mijn verstand.

Ik wil gewoon een beetje dromen
rond de dingen die ik voel
en de zee, ik weet het zeker,
dat ze weet wat ik bedoel.

Ik wil alleen zijn met de golven,
ik wil alleen zijn met de lucht,
ik wil luist'ren naar mijn adem,
ik wil luisteren naar mijn zucht.

Ik wil luist'ren naar mijn zwijgen,
daarna zal ik verder gaan
en de zee, ik weet het zeker,
zal mijn zwijgen wel verstaan.


Toon Hermans.

Pristine Nature


Ezeltje rijden langs het strand – Isaac Israels, 1898-1900 (Collectie Rijksmuseum)


Strand genieten is van alle tijden. De aantrekkingskracht van de zee is voelbaar in ons hart. Het aan de kust vertoeven is zo heilzaam voor lichaam en geest. Dat ondervind ik zelf aan den lijve. 

Zoals sporters het nodig hebben in ritme hun energie te kanaliseren, zo is voor mij het voelen van zeewind, het horen van golfslag, het schouwen van zeekracht een wekelijkse noodzakelijkheid. Wat ben ik blij dat ons eiland Sint Maarten nog vele strandplekken kent waar de strandeconomie (nog) geen voet aan de grond heeft gekregen. Geen strandpaviljoenen, geen ghettoblasters, niet de kunstmatige geur van zonnebrand-cremes. Niet die vele opgevulde, bonte vierkante meters lawaai. Niet over de koppen lopen naar niemandsland. Nog geen gemotoriseerde watersport waarvoor je dekking zoekt tussen de golven.

Wel 'zoete leegte', stilte. Warme armen om je heen voelen van de zee die jou met haar golven meeneemt naar onontgonnen plaatsen. Gedragen worden door de wind die met zijn vleugels reizen aanbiedt naar het diepe binnen en over verre grenzen. 

En op die kuise plaatsen valt soms een eenvoudige vrolijk samenzijn samen met de warme gastvrijheid van die almachtige zee. Een zondagmiddag gospel. Dierbaren die met elkaar in zee gaan. Voor mij een schilderachtig karakteristiek. Zittend op een steen, zee-soezend, mag ik er graag deelgenoot van worden. 
Strand beleven.


video

vrijdag 27 september 2013

Walk on


Het is een kwestie van opbouwen en opdoen van ervaring en vertrouwen. Emma lijkt het berglandschap boeiender te vinden dan de kustlijn. Daarin zitten we nog niet helemaal op één lijn. 

Desalniettemin is ze bereid met mij die kust te verkennen. Kleine stukjes, meters, er is een begin. 

De tijd van het leren wandelen aan een lijn en het verkennen van een indrukwekkende ruimte (zee en strand) valt voor Emma samen. Dat is ook best een klus voor zo'n klein Chi-wezen. Ikzelf word in deze situatie uitgedaagd in het betrachten van geduld. Ik wil niets liever dan lopen en klimmen en de stilte ervaren op die voor ons zo betekenisvolle plaats aan de Atlantische Oceaan. 

Omdat het hiken op Chi-level niet veel energie vraagt, blijft er wel energie over voor het uitgebreid bereiden van een heerlijke maaltijd bij thuiskomst. Emma gaat knock out zodra ze thuis de bank heeft beklommen. Dromen en indrukken verwerken. 

En indrukken doe je op aan zee. Een zee die bij iedere ademhaling verandert van gedaante. Helemaal voor Emma kan het geheel niet anders dan indrukwekkend zijn, lijkt me zo.

















Lean on me - Gospel Rivers - Rezé - décembre 2010

Het Vermoeden - Bram Moerland (2010)

dinsdag 24 september 2013

Andreas Scholl - Bach: St. Matthew Passion BWV 244 - Können Tränen meine...

Cesaria Evora - Petit pays




Volkskrant
Robert van Gijssel, 18 december 2011

Echte wereldsterren zijn, anders dan de genrenaam doet vermoeden, schaars in de wereldmuziek. Cesária Évora was er één uit een kleine handvol. Vanaf haar late ontdekking in 1987 tot kort voor haar overlijden dit weekeinde bespeelde de Kaapverdische de grote wereldzalen en bracht zij het publiek tot tranen met haar weemoedige liederen, gedrenkt in levenspijn en melancholie.
Évora kon zo groot worden omdat zij in haar muziek werelden samenbracht. De zangeres zong de Kaapverdische 'morna', een liedvorm die Afrikaanse ritmiek koppelt aan Braziliaanse, en aan de fado, het Portugese levenslied. Een stijl dus met een tragische achtergrond van kolonialisme en slavenhandel, maar ook één met een helende werking. Wie zich overgaf aan de 'saudade' van Évora kon de eigen grote pijn tijdelijk vergeten en gelouterd voorwaarts.

Cesária Évora werd geboren op 27 augustus 1941, in het havenstadje Mindelo op het Kaapverdische eiland São Vicente. Het gezin Évora leefde in grote armoede en nadat vader was overleden in 1948, en moeder de zorg voor haar zes kinderen niet meer aankon, werd Cesária op 10-jarige leeftijd afgestaan aan de armen- en wezenzorg.

Weeshuis
De jonge Évora zong de ellende van zich af in het koor van het weeshuis, en zij deed dat niet onverdienstelijk. Op 16-jarige leeftijd ontmoette zij de zeeman Eduardo, volgens Évora later 'de liefde van haar leven'. Hij onderwees Évora in de traditionele Kaapverdische zangstijlen als de morna en de coladera, en Évora wist de smartelijke liederen als geen ander te vertolken. Al snel dook Évora het café in, om voor wat geld te zingen voor de bootwerkers en matrozen in de havenkroegen van Mindelo. Later werd Évora gecharterd door de cruiseschepenbranche, waar zij met haar authentieke morna's en couleur locale de scheepstoeristen kon behagen. 

In die tijd raakte Évora aan lager wal. Zij zwoer bij alcohol en sigaretten en bouwde een stevige verslaving op die zij ook in later jaren maar moeilijk wist te bestrijden. Haar talent werd lokaal wel erkend maar Évora wist niet los te breken uit het kroegmilieu, waar zij bleef zingen voor een paar glazen drank, aan de bar, sigaretje in de hand.

Pas halverwege de jaren tachtig, na een tiental volgens Évora 'zwarte jaren', kwam er enig licht in de zangcarrière van de Kaapverdische. Zij werd uitgenodigd door de zanger Bana, die zoals vele Kaapverdianen na de onafhankelijkheid van de eilandengroep in 1973 waren geëmigreerd naar de Portugese havenstad Lissabon, om te komen zingen in, alweer, het kroegcircuit. 

In 1987 stapte de Frans-Kaapverdische producent José da Silva een café in Lissabon binnen, waar Évora net smartelijk aan het zingen was geslagen. 'Een bovennatuurlijke verschijning', vertelde Da Silva drie jaar geleden aan de Volkskrant. 'Ongelooflijk aangrijpende liederen, ik voelde dat deze vrouw de wereld zou kunnen veroveren.' Da Silva wilde een poging wagen de muziek van Évora uitgegeven te krijgen.

De wereld wil niet huilen
Évora werd uitgenodigd in Parijs, trok bij het gezin Da Silva in, en samen maakten ze een ronde langs de grote platenmaatschappijen, langs Sony en CBS. Da Silva: 'Helaas, die zagen er niets in. Ik zei: maar deze vrouw krijgt de halve wereld huilend aan haar knieën. Het antwoord: mijnheer, de wereld wil helemaal niet huilen.'

Een misrekening. Da Silva stak zich diep in de schulden en bracht in 1988 in eigen beheer Évora's debuutalbum La Diva Aux Pieds Nus uit, een titel die verwees naar Évora's favoriete verschijningsvorm als zangeres: op blote voeten. Het werd een sensatie. Van de plaat werden in een paar weken, alleen al in Frankrijk, 250 duizend exemplaren verkocht. De interesse van de platenmaatschappijen was nu wel gewekt en Évora tekende bij Sony, waar ze honderdduizenden platen zou verkopen. Haar grootste succes werd de plaat Miss Perfumado uit 1992, met de wereldhit Sodade. Zij won talloze prijzen, waaronder een Grammy in 2003 voor haar album Voz d'Amour. 

Évora is sinds haar doorbraak eindeloos op wereldtournee geweest. Zij betoverde de schouwburgen, zoals enkele jaren geleden nog het Amsterdamse Carré, met haar doorleefde verschijning (nog steeds blootvoets) en stem, die volgens sommigen deed denken aan die van Billie Holiday, en die onder alle slijtage loepzuiver, zijdezacht en lyrisch melodieus bleef. Klassiek werden Évora's 'minibreaks' op het podium, waarin de diva na iedere twee of drie nummers even greep naar een glas rum of cognac, en een hijs aan een sigaar. Haar levensstijl kon zij niet veranderen en misschien was die ook wel noodzakelijk voor Évora's kunst, geboren uit de havencafés van Mindelo. 

Laatste concert
In mei vorig jaar zong zij haar laatste concert, in Lissabon. Twee dagen na dat optreden werd zij getroffen door een hartaanval. Zij herstelde in haar thuisland, op het eiland São Vicente, maar moest drie maanden geleden na een beroerte haar definitieve afscheid van de internationale podia aankondigen.

Zaterdag overleed Cesária Évora, 70 jaar oud, in het ziekenhuis in haar stad Mindelo. De Kaapverdische President Jorge Carlos Fonseca kondigde twee dagen van officiële rouw af voor de 'diva op blote voeten', en de 'koningin van de morna'.

Welcome Back Seagifts!


Ook vandaag na het ontbijt weer op pad. Emma in haar traveller mee. Loopminuten maken. Eerst bij de ezels onze 80 liter water gebracht. Met gevaar voor eigen leven heeft Niels hun kuip gevuld. De hele kudde spoedde zich rondom hem toen liters water de kuip in stroomden. Dorstig, dat was duidelijk. En dan is eigenlijk 80 liter water voor zo'n kudde niet veel. Maar alle kleine beetjes helpen. 

Zo was er vandaag ook een heel voorzichtig briesje waardoor de hitte al beter te trotseren was. Ik had zin langs de kust te slenteren, al wist ik dat het nog geen lange wandeling kon worden. Even maar. Zeesfeer proeven. Golven horen, meeuwen zien, schelpen onder mijn voeten voelen en Emma zien dartelen. Zo bedacht, zo gedaan. 

Een beloning lag op me te wachten. Soort van 'Welcome Back Give Away' van de zee. Heb nog geen tijd gevonden uit te zoeken of het om een zee-egel soort gaat of een type zeester. Vast staat wel dat het voor een mij een nieuw type seagift betreft. Een leuker welkom had ik me niet kunnen bedenken. En dan nog twee exemplaren ook. Een intact, één gehavend maar minstens zo interessant, omdat het een in kijkje naar de binnenzijde van het cadeautje bood. Leuk! Mooi ook. Misschien lag het er ter stimulering voor Emma en mij. Ik vermoed dat haar liefde voor de zee en het strand over enige tijd niet meer uit haar hondenhart te bannen is. Enig punt van zorg is nog het voorkomen van oververhitting van haar hondenlijfje. 
Een snelle zoekslag leverde het volgende op:

Honden en de meeste andere dieren hebben geen of weinig zweetklieren. Ze laten het water verdampen uit hun luchtwegen en bek door te hijgen. Daarbij gaat de ademhaling sneller en wordt de lucht in de luchtwegen vaker ververst, waardoor er meer water kan verdampen. In een koele omgeving ademt een hond 10 tot 40 keer per minuut, in een warme kan dat oplopen tot meer dan 200 keer per minuut.
Dieren weten oververhitting op allerlei manieren te omzeilen. De meeste dieren zoeken bij hitte de schaduw op, maar vogels en zoogdieren in warme gebieden hebben soms ook een dikke pels of een verenpak dat werkt als een warmtewerend schild.
Als niets anders werkt, laat een dier water verdampen via de vochtige oppervlakken van zijn lijf. Verdamping kost energie en die levert het lijf, dat daardoor afkoelt. Omdat water voor veel dieren schaars is, is het reguleren van de lichaamstemperatuur via verdamping echter het laatste middel dat ze toepassen.
Deze verdamping verloopt door te zweten, waarbij bepaalde klieren in de huid een zoutige vloeistof uitscheiden, of door te hijgen, zoals honden doen.





 










































Video Meters Maken 


video

donderdag 19 september 2013

Sarah Mclachlan - Angel (live)




Spend all your time waiting
For that second chance
For a break that would make it ok
There's always some reason
To feel not good enough
And it's hard at the end of the day
I need some distraction
Oh beautiful release
Memory seep from my veins
Let me be empty and, oh, weightless
And maybe I'll find some peace tonight

(Chorus)
In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You're in the arms of the angel
May you find some comfort here

So tired of the straight line
And everywhere you turn
There's vultures and thieves at your back
And the storm keeps on twisting
You keep on building the lies
That you make up for all that you lack
It don't make no difference
Escaping one last time
It's easier to believe in this sweet madness
Oh this glorious sadness that brings me to my knees

(Chorus)
In the arms of the angel
Fly away from here
From this dark cold hotel room
And the endlessness that you fear
You are pulled from the wreckage
Of your silent reverie
You're in the arms of the angel
May you find some comfort here

You're in the arms of the angel
May you find some comfort here