maandag 29 april 2013

Close Harmony Birds

De 'Suikerdiefjes' en de 'Zwartekopjes' leven nu vreedzaam naast elkaar op ons balkon.

En nu 'Zwartekop' gewend is aan 'inside the box eating', is het zelfs gezellig hem erbij te hebben. Hij heeft lef, geniet, is pienter in het zaadjes splijten en blijft zelfs op een halve meter afstand van mij onverstoorbaar smikkelen. 

In Nederland hadden we door het wonen nabij de Grebbeberg een tuin vol vogels. In de Caribbean heb ik nu een balkon met gevleugelde vriendjes. Dat kijken naar vogeltjes vind ik zo leuk. Vanavond voor het eten samen met Niels nog even een uurtje genoten op dat plekje na het werk. Het is nu schemer, maar dat weerhoudt een dappere 'Zwartekop' niet voor de nacht nog net even die laatste zaadjes te pikken. Hij zal zo wel een rustig beschut plekje zoeken voor zijn nachtrust. 'Slapen vogels veel?', vraag ik me nu af...


Video d.d. 29 april 2013



Foto's d.d. 29 april 2013





zondag 28 april 2013

Black-Face Grassquit in de rol van Monostatos



Inmiddels vindt op het balkon van onze logeerkamer een 'vogel-opera' plaats. Motieven en thema's als 'broodnijd', 'vriendschap', 'altruïsme' en 'hedonisme' worden door de karakters op waarachtige wijze uitgevogeld. 

Vanaf onze bank -  vanuit de woonkamer - aanschouwen we het hele toneel. Overzichtelijk. Een nog goed te volgen verhaallijn gedurende het eerste bedrijf, waarin alleen nog suikerdiefjes ten tonele verschenen met hun buitengewoon bedrijvige karaktertjes in hun kleurrijke kostuums. Die olijke typetjes die geen enkel probleem maken van elkaars kwikzilver-achtige temperament. Gebroederlijk drinken ze samen uit hetzelfde bakje. Het fladdert frivool door en langs elkaar heen. En als er al eens een suikertje valt te betrappen op het wegjagen van een soortgenoot, dan heeft dat altijd iets onschuldigs door die zó opgewekte en parmantige bewegingen die ze maken. Boosaardigheid is de blije suikerdief vreemd.

Maar hoe anders ligt dat voor de 'Zwartekop'...
Deze naam gaven we aan een dondersteentje, dat ons balkon sinds twee dagen bezoekt. Eerst nadat we een schoteltje met vogelzaadjes plaatsten naast de drinkbakjes van de suikerdiefjes. Eigenlijk meer als experiment. Veel tijd had het experiment niet nodig, want al heel rap werd op dat schoteltje met zaadjes driftig geploegd door dit nieuwe karaktertje. Een baas-speler die vanaf het tweede bedrijf het hele theater naar zijn vogelpootje zette. Een soort 'Monostatos'.


Bij het raadplegen van de boeken bleek dat dit baas-spelertje officieel de naam 'Black-Faced Grassquit' (Tiaris bicolor) draagt. De lokale bewoners van het eiland noemen 'm 'Chi-chi' en daarmee geven ze ook meteen kernachtig het geluid weer dat zo kenmerkend is voor deze Grassquit. De vrouwtjes en onvolwassen 'Black-Faced Grassquits' zijn bruin, zonder opmerkelijke markeringen. Een soort grijze-mus dus. Maar het mannetje is duidelijk een 'Zwartekop'. 

Welnu, in no time kreeg 'Zwartekop' het voor elkaar het hele balkon te bezaaien met het zaad dat door ons op een presenteerblaadje wordt aangeboden. Meneer eet namelijk niet wat de pot schaft, maar vist uit het aanbod dat wat hij echt lekker vindt. Een puinzooi maakt hij ervan. En niet alleen daarvan, maar ook van zijn vermogen tot samen delen. 

Ondanks dat hij en hij alleen interesse heeft voor het zaad, duldt 'Zwartekop' geen gezelschap naast zich. Dus ook niet het gezelschap van de suikerdiefjes die afkomen op de bakjes met instant-nektar. No way! 'Zwartekop' verliest zich als ervaren acteur moeiteloos in de duistere kant van zijn rol. Geen suikerdief is opgewassen tegen dit heerschap. In het derde en tevens laatste bedrijf diende een interactie plaats te vinden tussen spelers en publiek. Dat was duidelijk. Een klassiek drama in moderne uitvoering.

Vandaag besloten we een start te maken met het soppen van alle ramen van onze condo. Behoorlijke lappen glas. Altijd een pittige klus en daarom ook een klus die we meestal gezellig samen klaren. En deze klus leidde indirect tot het schoonvegen en moppen van het toneel vol zaad, waar 'Monostatos' nog onveranderd huishield. 

Dat opgeruimde balkon bracht de oplossing voor het 'overheersings-drama' dat zich al een paar dagen voltrok tussen de  'Zwartekopjes' en de 'Suikerdiefjes'. Een kartonnen kweekbakje voor tomaatjes met opstaande randjes van een centimeter of vier, werd door ons opgeofferd en omgedoopt tot een 'hoorn des overvloeds' voor 'Zwartekop'. Duidelijke afbakening van terrein, dat zou helpen, zo wensten we. De bodem van het bakje werd voorzien van een laagje zaad. De opstaande randjes zouden verhinderen dat bij het omploegen ook ongewild balkontegels werden meegenomen. 

Het bleek de oplossing. Er werd 'netter' gegeten en nog belangrijker, de soorten verdroegen elkaar door de simpele afbakening beter. Het ging er aan het eind van de middag een stuk harmonieuzer aan toe. 'Zwartekop' moest even wennen aan de opstaande randjes van het bakje, maar zijn appetijt won het duidelijk van mogelijke angst voor het onbekende, het verlies aan overzicht en dus gevaar van buitenaf. Aan lef ontbreekt het de 'Zwartekop' niet. Dat mag gezegd. 

Morgen genieten we van een nieuw schouwspel met mogelijk nieuwe spelers én blinkend schone ramen. 
Bravo!

Scene uit 2e bedrijf

Zalig, Zaterdag

Heerlijk uitslapen, lang ontbijten en niet op tijd letten. 
Zaterdag welkom!

Suikerdief
Mijn lief, mijn lief
Vliegmachine
Ook gezien
Vliegmachine met motor.
Groene waas
Bloemenvaas
Over het topje
Eyebrowflash, zie dat kopje.
Groen Blad
 Pootjes nat
 Borst en buik
 Na een duik.

maandag 22 april 2013

Onderonsje







"Your horse is a mirror to your soul, and sometimes you may not like what you see. Sometimes, you will." So says Buck Brannaman, a true American cowboy and sage on horseback who travels the country for nine gruelling months a year helping horses with people problems.


Sammie, een nieuwe donzen telg

Op 17 april 2013 liep deze lieve moeder-in-spe hoog drachtig alleen rond. Mogelijk had ze zich met het gevoel voor de aanstaande geboorte van haar veulen al afgezonderd van de groep. 

Niels verwende haar met extra eten en vers water. Als een hond liep ze achter Niels aan. We vermoedden toen al dat het veulen ieder moment geboren kon worden. 



Gisteren, 21 april stond haar kind al op zijn eigen beentjes. Te midden van de kudde. Zelfverzekerd en met een droog donsvachtje. We vermoeden dat het veulen-hengstje hooguit twee dagen oud is. 

We noemen hem Sammie. Hij is een levendig en heel mooi ventje. We hebben nu drie jonge spruiten op rij: Maria, Hendrikje en Sammie. Maria en Hendrikje zijn al dikke vriendjes. Het zal niet lang duren voordat dappere Sammie meespeelt. 


Foto's gemaakt op 21 april 2013 door Niels 





























Video gemaakt op 21 april 2013 door Niels