maandag 25 februari 2013

Cabrito, mi ta stima bo!

Cabrito, te otro biaha!
Op weg naar het strand-altaar... een stremming.

Strand Altaar

Vandaag met z'n tweetjes op pad geweest. Niels en ik. Niels bepakt met een rugzak vol schelpen en stukken fossiel koraal waarvan ik vond dat het teruggegeven mocht worden aan de zee. Of eigenlijk geschonken mocht worden aan het altaar, waaraan mama en ik vorige week een eerste aanzet hebben gegeven. Op pad met een flinke dosis nieuwsgierigheid dus. Ik was erg benieuwd wat er van dat idee van ons altaar na trotseren van dagen volle wind en ferme golven nog over zou zijn. 

Het altaar ligt aan kust. Direct aan zee. Een fijn stukje Frans Sint Maarten waar bijna geen mens komt. Een plekje aan de voet van wat ik de 'Moederberg' noem. Voor mij het mooiste stuk rots van het eiland. Een soort boezem. Prachtig. Op een van de paden ernaartoe is vanaf behoorlijke hoogte het altaarplekje te zien. Dat wil zeggen, voor diegene met een oplettend oog en enige voorkennis.

Vorige week had ik met een aangespoeld 'koraalboompje' een markering gemaakt. Het stond zo dapper tussen de zeevrienden. Vandaag stond het er niet meer. Dat was vanaf hoogte direct te zien. Naar alle waarschijnlijkheid door de sterke armen van het Windwezen meegenomen. 

Bij aankomst constateerden we met trots dat de grotere schelpen die we zo zorgvuldig een eigen plek hadden gegeven er onaangeroerd lagen. Wortel geschoten. Het kleinere werk bleek door gebrek aan zwaartekracht wel opgetild door het Windwezen. Nu zaak e.e.a. te herstellen en verder uit te breiden. Niels zocht zich een plek op de puntige rotsen om een paar uurtjes te kunnen studeren. Met een gevonden plank ontwierp hij zich een fauteuil. Ik had mijn taak bij het altaar.

Strand Altaartjes maken is leuk. Een dankbetuiging in beeld, een ode aan de zee. Voor alles wat ze ons geeft. Met volle aandacht zoek ik de door de branding aan het strand afgedragen en toevertrouwde stukken en voeg ze aan het gezelschap toe. In de hoop dat die enkele voorbijganger de boodschap begrijpt en hetzelfde zal doen. Een stukje opbouwwerk. Geen gekke gedachte, lijkt me.

Na het echte werk heb ik mezelf nog een paar uurtjes struinverlof gegeven. Met mijn voeten in het water. Voorzichtig balancerend van rots naar rots. In het filmpje, op het punt waar de golven tegen de rotsen stuk slaan. Heerlijke plek, heerlijke middag!

Foto's



Video


Spirula spirula en Sinum Perspectivum

Baby-Oortje
Gisteren na het bezoek aan onze vrienden nog weer even gestruind op kleine, mooie werkjes tussen de rotsen. Heel toepasselijk vond ik na de geboorte van Hendrikje en ons kraambezoek een aantal gave Sinum perspectivum, ofwel 'Baby-oortjes'. Deze mooie witte schelpjes - de naam zegt het - doen denken aan zachte, schattige babyoortjes. Dunschalig, enigszins kwetsbaar, zijn de exemplaren die gevonden worden en nog intact zijn altijd een fijne aanvulling op de collectie.

Posthorenintkvis
Helemaal blij werd ik van de vondst van een 'Spirula spirula' oftwel de 'Posthoreninktvis', oftwel 'Ramshorn' (in grote versie). Wow, nog niet eerder gevonden. Mijn eerste exemplaar van wel een heel bijzonder zeedier! Behorend bij de klasse Cephalopoda, subklasse Nautiloida, orde Nauilida

Uiterlijke kenmerken:
Ongeveer 35 mm lang, in een plat vlak gewonden horen, de windingen liggen deels los van elkaar.
De windingen zijn net als bij Nautilus door schotjes in kamers verdeeld, die door een sipho onderling verbonden zijn. Sculptuur glad, glanzend gepolijst. Kleur geelwit tot grijswit parelmoer.

De posthoreninktvisjes zwemmen vrij in zee, de schelp wordt gebruikt om mee te stijgen en dalen. Komt voor in alle tropische zeegebieden. De schelpen spoelen soms na storm aan op het strand.

Spirula spirula (posthoreninktvis)


 Baby-oortjes in cirkeltje

zondag 24 februari 2013

Hendrik(je)

Naar schatting en solide terugrekenen konden we vandaag in blijdschap concluderen dat vrijdag of gisteren gezinsuitbreiding heeft plaatsgevonden bij onze ezel-vrienden.

Donderdag jl. brachten wij ons laatste bezoek. Mama merkte tijdens dat bezoek op dat het veulen in de buik van een drachtige ezelin wel heel flink aan het schoppen was. Klaarblijkelijk vond het veulen het de hoogste tijd voor eerste stapjes op Franse bodem. 

Voordat we donderdag in de auto stapten op weg naar huis, sprak mama haar wens uit heel graag tijdens haar verblijf op het eiland een nieuw geboren veulentje te willen verwelkomen. Wij wensten mee. En het veulentje werkte mee. Niels en ik deden ter plekke een 'voorspelling' op het geslacht. Op basis van ons gevoel. Het zou een hengstje worden. Maar wanneer zou het moment daar zijn? 

Vandaag bij het brengen van de zondagtraktatie (appels, wortels en water) kwam tot onze grote vreugde een trotse moeder met haar jong aanstappen. Een prachtige, donkere donzige knuffel. Net zo vertederend als onze blonde Maria, maar met een heel eigen ander jasje. Liefdevol droog gelikt en zichtbaar gewend al enkele stapjes te zetten. Wow, wat een verrassing, wat een cadeau! Our prayers have been answered, our predictions were correct. Een hengstje! Over de naam hoefden we niet lang na te denken: Hendrik(je)
"Kent gij Hendrik niet, die altijd zoo beleefd zijnen hoed afneemt als hij voorbij gaat? Vele menschen noemen hem de brave Hendrik, omdat hij zoo gehoorzaam is, en omdat hij zich zoo vriendelijk jegens ieder gedraagt. Hij doet nooit iemand kwaad. Er zijn wel kinderen, die hem niet liefhebben. Ja, maar dat zijn ook ondeugende kinderen. Alle brave kinderen zijn gaarne bij Hendrik. Kinderen, die met Hendrik omgaan, worden nog braver, want zij leeren van hem, hoe zij handelen moeten." 
Nicolaas Anslijn (1777 - 1838) 
Eerste kiekjes en beelden van onze Hendrik. Een prachtig speelkameraadje voor Maria. 
Hendrikje, mooi ventje, lekker dromen, drinken en groeien maar. En vergeet niet tussendoor ook nog te knuffelen met ons! 












video






zaterdag 23 februari 2013

Lange dag

Na de Butterfly Farm vervolgden we onze dagtour 

met een kijkje op het strand 'Baie Orientale',
een wandelingetje op het strand 'Creole Rock, petite plage Grand Case', 
(ons snorkeladresje)
het eten van een broodje Tam Tam, bij brasserie 'Atlantico' in 'Simpson Bay', 
het maken van een klimmetje zoals de geiten dat doen nabij 'Monte Vista', in 'Point Blanche'.

En toen was het tijd om naar huis te rijden.
Moe maar met in het vooruitzicht Niels' heerlijke gebakken eitjes.

























Butterfly

Vanochtend vroeg het bed uit. De planning leidde ons voor onze eerste bestemming van deze dag naar de Butterfly Farm, gelegen op het Franse gedeelte van het eiland. Een oase van rust.
Voor mama nieuw, voor ons bekend terrein. De diversiteit in vorm en kleur, het lieflijke en vrolijke voorkomen van de vlinders, de klassieke muziek waarop de vlinders fladderen... 
Een bezoek aan de farm blijft betoveren. Niels bleef foto's maken. s'Avonds was ik de klos met het uitzoeken van de meest geschikte foto's voor op mijn blog. Keuzes maken, niet eenvoudig met zoveel schoonheid aan vlinders. Wat zijn het prachtige wezentjes.

Foto's
















































Video's

video

video


video